bence ölüm bana çok uzaktı
ama şimdi ölüm bir nefes kadar yakın
sen ise ömür uzaksın svegim sonsuzluk kadar uzun
ben güneş kadar yalnız ve mutsuzum
hayatımın anlamını kaybetiği gün
senin beni bıraktığın gün idi
şimdi ölümü ensemde hissederken sana
gerçeği itiraf ediyorum
seni seviyorum

“-utangaç suların sırdaşı oldum/ yüreğim üşüyor, ömrüm firari-” Ama sen yoksun! .. Belki de insanların en duygusal olduğu, yalan söylemediği, sevdâlı gözlerin sislenip birer cigara yaktığı, sevginin; kitaplar arasındaki kurutulmuş güllerden kurtulup sessiz bir ceylan gibi yüreklere girdiği ve yalnızlıkların ilk karanfil yaprağında büyüdüğü, çoğu kez de hüzünle birlikte sessizlik içinde yaşanan bir andır bu... Fakat kimsecikler farkına varmaz bile... Olsa olsa ancak şairler hatırlar yağmur kokan bir sabaha karşı camlarını açtıklarını. Havada asılı kalmış bir bulutu, bir kuşun titreyerek uçtuğunu, gül yaprakları üzerinde tomur tomur gülümseyen şebnemleri, yalan yeminlerin şâhidi papatyaların göz yaşlarıyla ıslandığını ancak şâirler hisseder... “Ve bütün bunlar; aşkın güzelliğiyledir! ” derler! .. Yağmur yağıyor! Hem de sağanak hâlinde! .. “-utangaç suların sırdaşı oldum/ yüreğim üşüyor,ömrüm firâri-” Yağıyor işte; korkarak, yavaş sesle... Hatta bazen cesaretleniyor benim gibi, ve hışımla vuruyor camlara... Sonra yine ürkek! İhanet edercesine... Offf serçeeee! ... Yağmur yağıyor! Fısıltıyla, nazla... Bir eski hikayenin sonunu getirircesine... İnsanlar bilmiyor bu hikâyeyi, gökyüzü dilsiz! .. Hava da anlaşılamamanın verdiği kahrolası hüzün... Ah şu esrik bulutlarda geçmese gözlerimden, derken... Yağmur yağıyor işte “ömrüm firârî” makamında... “Yüreğim üşüyor..! ” Ve ben bu gecenin 25.saatlerinde “utangaç sırların sırdaşı” oluyorum cân! .. Yağmur yağıyor diyorum, duymuyor musun? ! .. Ve sen yoksun,

yağmura teslim zamanlar…
geçmiş puslu bir vadi belleklerimizde…
yitip giderken seslerimiz esaretlerde…
biraz ürkek, biraz şaşkın…
ama hep acemiydik hayat karşısında…


uzak davetler gibi…
belki hayat kadar uzak, belki ölüm kadar yakındık…
bilemedik…
küçük bir dokunuş, sessiz bir çağrı mı sözcükler?


Neydik?
her şey yada hiç bir şey düşünce aralığında gezinip duruyorduk umarsızca…


kimdik?
yalnızca hiç kimse olmaktan korkuyorduk belki de…


uzak umutlar gibi…
yollar ulaşsa da geceden sabaha
sessizce dokunacak bir el bekler mi yolun sonunda?
gölgesi kendinden büyük kuşkunun…
ince bir sızı gibi ansızın…
bölüp geçiyor zamanı…
ya değilse?


çaresiz beklemeler gibi…
-hangi denizde buluşacaklar
bilirler mi
ayrı yataklarda akan nehirler -

duvarlar yıkılır mı?

çalıntı kahramanım şimdi aykırı bir masalda…
parmak izi bırakmadım sanırdım yaşadığıma dair…
biraz uçurum, biraz intihar kokuyor şiirler…
“ gitme ” diyor, “ kal ”…
bilmiyor ki:
hayat birkaç kırık dökük söze adanmakta..

Sensizlik…
Her tarafımda yokluk esiyor; ya da bana öyle geliyor.


Yürüyorum…
Nerelerden geçiyorum inan hiç bilmiyorum. Yanlış bir kaldırım taşına basıyorum, sendeliyorum. İçimde bir yer, beni sana doğru çekiyor; ya da bana öyle geliyor…


Bir yağmur damlası daha düşüyor kirpiğimin ucuna, seni damlıyorum. Yüreğimin derinine bir ezgi düşüyor, darmadağın oluyorum ; bütün harflerim sende çoğalıyor…


“sevgilim,” diyorsun, “bedenimin ruhu,”Sızıma sızın değiyor; o ezgi “ayrılamam,” diye ağlıyor. Ya da yağmura öyle geliyor…


Mevsimin sert soğuğunda karışıyor, avuçlarının masum sıcaklığı. Sen bana yağmur olup karışıyorsun, ben seni damlıyorum…


Ayrı yollar da dağılmayı bekleyen kalabalıkta içimde bir fısıltı duyuyorum, “ seni seviyorum.” Ya da aşka öyle geliyor…

Alıntı...
 

Gece yarısı olmuş farkında bile olmadan ve ben sensizim,oysa geceleri çok severdim bir başkaydı yeri bende Çünkü; sen kokardı,bir nefes kadar yakınımdaydın yakınımda olurdun da onda Şimdi yoksun hangi yolda yürürsün, hangi kapıyı çalarsın, hangi odalarda kadehini havaya kaldırırsın ve lanet olsun işte lanet olsun hangi elleri tutup hangi dudakları öpüp hangi yataklarda uyursun BİLMİYORUM   Çılgına dönüyorum oysa sen benimdin, bana aittin Şimdi bana ait olanı kime kiralıyorsun.